saracorme

oxeee por laraaaa, dios habia ben tempo que non renovaba isto, jeje

pero oxe teño unha boa razon, bai por lara!!^^

ainnn canto quero esta rapaza, sintoo pero estou sen tempo

outro dia, meyor dedicacion!!

CAPITULO 4

Estaba tirada na cama, cando Bea me dou un toque. Collín o meu móvil e chameina, soou duas veces antes de poder escoitar unha voz...

- "E que non pensas volver falarme na vida?".- preguntou unha voz un tanto familiar do outro lado.

- "Carmen?"

- "A mesma... Contesta, non pensas que debemos falar..."

- "Esto....no-no-noo..."

- "Tartamudeas? Eva, estas nerviosa?"

- "Non!"

- "si, si que o fas. LEvas mais de 9 anos sen facelo....Abre a porta!

- "Que?".- dixen eu sen entender moi ben.

- "Que abrala porta da túa casa"

Apresureime en baixar a escaleiras, mirei e detrás da porta topabase Carmen, con Bea por detrás. Incapaz de facer un movemento quedeime na porta, apoiada de espaldas e co móvil todavía na man.

- "Qué fas aquí?".- pregunteille a través do móvil.

- "Dende que nos vimos comportaste dunha maneira moi rara, e dende que nos bi..."

- "Sh, cala."

- "Por qué? non e vudú."

- "Porque está Bea"

- "Non importa, xa o sabe. Confió nela. Agora abreme"

- "Non. Non podo verte, non despois do que sucedeu"

- "Senón me abres entrarei a forza..."

- "O qué?"

De pronto escoitei un ruido que procedía da miña habitación. Colguei o móvil e collín un paraugas que estaba preto de alí. Subin as escaleiras moi amodo, e o abrir a porta encontreime cara a cara con Carmen, quén nun descuido caeu para atrás e aferrouse a min. Caimos as dúas, e eu queixeime do dolor. De súpeto abrin os ollos e vin como ela me miraba, como os seú pelo estaba esparcido polo chan, e como os seus beizos me reclamaban... pero fun máis consciente do que podía ocorrer e erguinme pronto. Ela miroume, como esperando unha resposta.

- Tes que marchar, Carmen.-dixen eu.

- Non. Eva, debemos falar... o que ti sintes...

- ¡O QUE EU SINTO NON ESTÁ BEN CARMEN! FORA.

- ¿Queresme fora da túa vida?- preguntou ela con bágoas nos ollos

Esas bágoas que chegaron o meu corazón, e nin me atrevin a mirala. Apartei a cara, mentres ela esperaba unha resposta... unha resposta que nunca chegou.

CAPITULO 2

Todo sucedera tan deprisa, sin saber cómo, bicaraa a Carmen...ou...¿bicarame ela a min?

Non o recordo, simplemente, solo teño o vago recordo de que de pronto estar a disfrutar dos seús beizos.

Ela quedáraseme mirando cos seúes fermosos ollos, entre sorprendida e divertida. Sin saber moi ben  que facer, erguinme e fuxin, fuxin coma unha cobarde, coma unha estúpida.

Non había nada que facer, agora estaba confirmado, estaba namorada dela, e agora que probara os seus beizos quería volver facelos, pero...

...era imposible.

CAPITULO 2

Estivera tirada na cama todo o finde semana, pensando no ocurrido naquel bar, naquel instante. No cal, desexei poder bicalos teus beizos con paixón e desenfreo.

O chegar a casa tireime na miña cama e non puiden pensar noutra cousa que non foran os teus beizos. Sei que viñeches a miña casa preguntar por min, pero, eu de ante má xa lle dixera a miña nai que non quería verte, polo tanto, ela excusouse por min. Chamachesme. Enviachesme sms preguntandome que me pasaba, pero non che contestei. O meu peor dia, sen dubidalo, foi o luns o verte. Nin sequera me sentei onda ti, e ti mirachesme con cara de preocupación, pero, non podía, porque todo o que estaba a sentir non podía contarcho nin estar máis contigo.

Pasei a maioria da semá esquivandote, ainda así non fun capaz de facelo por sempre. Un día ti acorralachesme no baño...

- ¿Qué demonios che ocurre?- preguntoume Carmen

- Nada

- ¿Nada? Levasme esquivando toda a semá, as miñas chamadas, a todo...e pretendes que me crea que non che ocurre nada. Son a túa mellor amiga, e que non mo pensas contar.

- Pero non me ocurre nada.

- Non mintas.

- Carmen... por favor, non me ocurre nada.

Nese mismo intre eu conseguin fuxir, e vin coma ti golpeabas a papeleira con todalas túas forzas.

DE pronto comeceime a sentir mal, polo que che estaba facendo. Mentindoche. Iso non se debe facer a unha amiga, ¿non? Así que dei media volta e volvin entrar no baño, non te encontrei pero busqueite e estabas escondida nun recuncho chorando. Chorabas por min.

- Non chores.- dixenche, acercandome a ti e poñendome a túa altura.- Por favor, mira, sintoo moito en serio. Pero necesitaba tempo...

- ¿Tempo pra qué?

- Pa´ pensar en todo o ocurrido.

- ...

- Mira, sintoo. E que dende o ´venres non quería ver a ninguén e non me sentía con forzas para falar con ninguén, porque...porque...

- ¿Por qué?

- Porque creo que estou a sentir cousas que non debo por alguén que é moi prohibido para min...

- ¿Qué?

- Creo que estou enamorada.

PRÓLOGO

Non cho podo negar, enamoreime de ti. Dos teus beizos, dos teus ollos, enamoreime de todo o que sexa teú. O teu olor que me acompaña eternamente, iso, é precisamente unha das causantes polas que eu fuxín da casa. Outra delas é que eu che confesara os meus sentimentos e ti decidirasllo contar a él, e éste llo contara a toda a clase.

Chamome Eva e teño 18 anos, estudo 2º de Bachiller nun pobo de Lugo, e neste ano, "conocín" a unha persoa que cambiou totalmente a miña vida. Ela durante bastante tempo foi a miña confidente, a miña mellor amiga, o meu primer amor.

CAPITULO 1

Comezaba un novo curso, non estaba moi contenta porque eu non quería estudar Bachiller pero obligarame miña nai, pero, por outra parte estaba feliz porque volvería ver as miñas amigas, a Carmen, a Raquel, a Bea e a todas.

Esa mañá o sol saíra e parecía que iba facer bastante calor, polo tanto, vestínme cunhas bermudas vaqueiras, unha camiseta rosa e outra por riba blanca cunhas Victoria´s blancas. Saira escopeteada da casa por medo a perdelo autocar, e estaba no certo, chegara co tempo xusto, coma sempre. Sentarame o lado da miña gran amiga Carmen, da que máis tarde me enamoraría; e saudámonos con un gran abrazo e dous bicos, mentres que nos contabamos as nosas cousas do verán, xa que ela estivera en Menorca case todalas vacacións.

Contoume que conocera a un rapaz de alí é que era moi guapo, que estivera a rollos con el e que máis tarde comenzaran a saír e que estaban a noivos. De pronto comezaron os meus celos, simplemente, polo feito de que quizais agora Carmen tiña outra vida na que eu xa non formaría parte.

O chegar o instituto dirixinme hacia a miña clase a espera do profesor, nela entraron o resto da clase. Senteime cerca da ventá e Carmen sentouse o meu lado. Dediqueille un sorriso, mentres atendiamos o profesor. A miña mente divagou polos recunchos, mentres me imaxinaba un mundo totalmente paralelo, donde só estabamos Carmen máis eu.

O saír quedei coas amigas en ir tomar algo a un bar o que íbamos sempre, camiñei o lado dela, mentres ela pasou o seu brazo polo meu, indo así de ganchete. Reímos de todo, cando chegamos sentamonos no noso sitio e Juan, o camareiro, xa nos trouxo o de sempre.

- Benvidas rapazas, canto tempo.- saudou Juan.

- Moito, mira Juan, a min en vez de traerme un café traesme un batido de cacao, pareceche.- dixo Carmen.

- Si claro. ¿E ti Eva, que vas tomar?

- ¿Eu? O de sempre Juan, un capuccino, pero, desta vez, ponñe un xeo, ¿querés? Con esta calor, abrasome.- dixen divertida ante a situación.

- Si claro. ¿E vos o de sempre, non?

- Si.- dixeron elas.

Cando Juan marchou por tódalas cousas, Raquel, Bea e Carmen dirixíronme unha mirada, e eu xa sabía por onde iban esas miradas. Juan pedírame por saír antes das vacacións e eu dixeralle que non estaba preparada, el insistira  e tibera un lío dunha noite. O malo é que o rapaz tomouno a peito e agora non sabía decirlle que non estabamos xuntos, pero, aínda así evitarao. Elas querían que saíra con él, pero, eu non quería.

- Segues sen querer, ¿verdade?.- preguntoume Carmen.

- Si, non creo que Juan máis eu estemos feitos o un para o outro, sinceramente.

- Aquí tendes rapazas, ¿algo máis?.- dixo Juan

- Xa sabes que non, pero graciiñas de todolos modos.- dixolle Bea.

No momento no que Carmen comezou a tomar o seú batido de cacao quedeime totalmente paralizada ante a situación. Os seus beizos quedaran con cacao e de seguido a súa lingua limpounos, nu xesto que me parecíu totalmente sexy.

********************************************************

Espero que vos guste e espero as vosas criticas,^^

bicos a todos!

http://es.youtube.com/watch?v=nMkunf9bniE&feature=related

http://es.youtube.com/watch?v=nMkunf9bniE&feature=related

enoo pos aki deixovos esta cancion qe creo qe vos vai gustar moito!!

http://es.youtube.com/watch?v=FFfBr_u5nw0&feature=related

http://es.youtube.com/watch?v=FFfBr_u5nw0&feature=related

e esta outra qe a min gustame moito!!xDD

enoOO

PoS UN BiKaZo mOi gRaNdE"""!!!

El amor no correspondido en mi opinion es el peor castigo, uno se enamora de una ilusion, y no de una realidad.

si el amor es valorado por dar desinteresadamente, esta claro q el no correspondido es el amor en su estado mas puro, dar todo lo q uno tiene a cambio de dolor. Pero tenemos el consuelo de q hacemos todo lo posible por esa persona y quien sabe siempre puede caer una estrella no???

Es increíble como alguien puede romper tu corazón, y sin embargo sigues amándole con cada uno de los pedacitos.

Por que todo ten que ser tan complicado?

Por que teño que quererte como o fago?

Por que me tiven que enamorar de ti?

Dimo, porque o meu corazón día a día

estase a romper, estase a perder...e ti

es a dona del, dime que podo facer

para esquecerte.

Texto que encontrei por internet e que o pasei o Galego!!!

Loita polo que é teu. Non o deixes escapar. Entregachesllo e agora ela o sostén entre a súas mans, podendo facer con el o que lle veña en gana. Récuperao.

Loita polo que é teu.

Duros acontecimientos estaban a punto de transcurrir en mi vida personal, el saber, que podía elegir un camino u otro me hacía ver la posibilidad de ver que podía elegir mi destino, o que mi destino ya estaba elegido dependiendo de qué decisión tomara.

Aún así, me adentré en los fríos y largos pasillos de la oscuridad, elegir ese destino no sería el mejor que para mí, pero si el más rápido y menos doloroso. Había tomado una decisión, una decisión que podía causarme la muerte, pero me había arriesgado...

EL COMIENZO

Todo había comenzado en una tarde de invierno, había decidido que ese año sería el mejor de todos los que había tenido, sin embargo, alguien se había entrepuesto en mi camino, haciéndome perder el equilibrio y verme en el suelo. No me esperaba que apareciera, pero de pronto me la encontré mirando a sus ojos, justamente ella marcaría un antes y un después en mi vida.

No creía que algo tan perfecto podría existir, sin embargo, si que lo hizo. No era tan fácil de averiguar lo que pensaba, ni de que mostrase sus verdaderos pensamientos... era por eso por lo que me intrigó desde el primer día en que la vi.

Nada era tan simple, nada de lo que yo sentía lo era... al principio la odié por ser tan perfecta, tan excéntrica, tan... ella. Pero pronto la comencé a admirar, asta que esa admiración se convirtió en puro deseo...

No sabría como deciros, pero tiene algo, algo que la hace especial, algo que hace que quieras estar todo el tiempo con ella... no sabría deciros.

Espero que os guste, es parte de un fanfic que estoy haciendo sobre una adolescente con problemas!!

besos