saracorme

PRÓLOGO

Non cho podo negar, enamoreime de ti. Dos teus beizos, dos teus ollos, enamoreime de todo o que sexa teú. O teu olor que me acompaña eternamente, iso, é precisamente unha das causantes polas que eu fuxín da casa. Outra delas é que eu che confesara os meus sentimentos e ti decidirasllo contar a él, e éste llo contara a toda a clase.

Chamome Eva e teño 18 anos, estudo 2º de Bachiller nun pobo de Lugo, e neste ano, "conocín" a unha persoa que cambiou totalmente a miña vida. Ela durante bastante tempo foi a miña confidente, a miña mellor amiga, o meu primer amor.

CAPITULO 1

Comezaba un novo curso, non estaba moi contenta porque eu non quería estudar Bachiller pero obligarame miña nai, pero, por outra parte estaba feliz porque volvería ver as miñas amigas, a Carmen, a Raquel, a Bea e a todas.

Esa mañá o sol saíra e parecía que iba facer bastante calor, polo tanto, vestínme cunhas bermudas vaqueiras, unha camiseta rosa e outra por riba blanca cunhas Victoria´s blancas. Saira escopeteada da casa por medo a perdelo autocar, e estaba no certo, chegara co tempo xusto, coma sempre. Sentarame o lado da miña gran amiga Carmen, da que máis tarde me enamoraría; e saudámonos con un gran abrazo e dous bicos, mentres que nos contabamos as nosas cousas do verán, xa que ela estivera en Menorca case todalas vacacións.

Contoume que conocera a un rapaz de alí é que era moi guapo, que estivera a rollos con el e que máis tarde comenzaran a saír e que estaban a noivos. De pronto comezaron os meus celos, simplemente, polo feito de que quizais agora Carmen tiña outra vida na que eu xa non formaría parte.

O chegar o instituto dirixinme hacia a miña clase a espera do profesor, nela entraron o resto da clase. Senteime cerca da ventá e Carmen sentouse o meu lado. Dediqueille un sorriso, mentres atendiamos o profesor. A miña mente divagou polos recunchos, mentres me imaxinaba un mundo totalmente paralelo, donde só estabamos Carmen máis eu.

O saír quedei coas amigas en ir tomar algo a un bar o que íbamos sempre, camiñei o lado dela, mentres ela pasou o seu brazo polo meu, indo así de ganchete. Reímos de todo, cando chegamos sentamonos no noso sitio e Juan, o camareiro, xa nos trouxo o de sempre.

- Benvidas rapazas, canto tempo.- saudou Juan.

- Moito, mira Juan, a min en vez de traerme un café traesme un batido de cacao, pareceche.- dixo Carmen.

- Si claro. ¿E ti Eva, que vas tomar?

- ¿Eu? O de sempre Juan, un capuccino, pero, desta vez, ponñe un xeo, ¿querés? Con esta calor, abrasome.- dixen divertida ante a situación.

- Si claro. ¿E vos o de sempre, non?

- Si.- dixeron elas.

Cando Juan marchou por tódalas cousas, Raquel, Bea e Carmen dirixíronme unha mirada, e eu xa sabía por onde iban esas miradas. Juan pedírame por saír antes das vacacións e eu dixeralle que non estaba preparada, el insistira  e tibera un lío dunha noite. O malo é que o rapaz tomouno a peito e agora non sabía decirlle que non estabamos xuntos, pero, aínda así evitarao. Elas querían que saíra con él, pero, eu non quería.

- Segues sen querer, ¿verdade?.- preguntoume Carmen.

- Si, non creo que Juan máis eu estemos feitos o un para o outro, sinceramente.

- Aquí tendes rapazas, ¿algo máis?.- dixo Juan

- Xa sabes que non, pero graciiñas de todolos modos.- dixolle Bea.

No momento no que Carmen comezou a tomar o seú batido de cacao quedeime totalmente paralizada ante a situación. Os seus beizos quedaran con cacao e de seguido a súa lingua limpounos, nu xesto que me parecíu totalmente sexy.

********************************************************

Espero que vos guste e espero as vosas criticas,^^

bicos a todos!