saracorme

CAPITULO 4

Estaba tirada na cama, cando Bea me dou un toque. Collín o meu móvil e chameina, soou duas veces antes de poder escoitar unha voz...

- "E que non pensas volver falarme na vida?".- preguntou unha voz un tanto familiar do outro lado.

- "Carmen?"

- "A mesma... Contesta, non pensas que debemos falar..."

- "Esto....no-no-noo..."

- "Tartamudeas? Eva, estas nerviosa?"

- "Non!"

- "si, si que o fas. LEvas mais de 9 anos sen facelo....Abre a porta!

- "Que?".- dixen eu sen entender moi ben.

- "Que abrala porta da túa casa"

Apresureime en baixar a escaleiras, mirei e detrás da porta topabase Carmen, con Bea por detrás. Incapaz de facer un movemento quedeime na porta, apoiada de espaldas e co móvil todavía na man.

- "Qué fas aquí?".- pregunteille a través do móvil.

- "Dende que nos vimos comportaste dunha maneira moi rara, e dende que nos bi..."

- "Sh, cala."

- "Por qué? non e vudú."

- "Porque está Bea"

- "Non importa, xa o sabe. Confió nela. Agora abreme"

- "Non. Non podo verte, non despois do que sucedeu"

- "Senón me abres entrarei a forza..."

- "O qué?"

De pronto escoitei un ruido que procedía da miña habitación. Colguei o móvil e collín un paraugas que estaba preto de alí. Subin as escaleiras moi amodo, e o abrir a porta encontreime cara a cara con Carmen, quén nun descuido caeu para atrás e aferrouse a min. Caimos as dúas, e eu queixeime do dolor. De súpeto abrin os ollos e vin como ela me miraba, como os seú pelo estaba esparcido polo chan, e como os seus beizos me reclamaban... pero fun máis consciente do que podía ocorrer e erguinme pronto. Ela miroume, como esperando unha resposta.

- Tes que marchar, Carmen.-dixen eu.

- Non. Eva, debemos falar... o que ti sintes...

- ¡O QUE EU SINTO NON ESTÁ BEN CARMEN! FORA.

- ¿Queresme fora da túa vida?- preguntou ela con bágoas nos ollos

Esas bágoas que chegaron o meu corazón, e nin me atrevin a mirala. Apartei a cara, mentres ela esperaba unha resposta... unha resposta que nunca chegou.